……सर मी आशा बोलते,कसे आहात?

मी-हां आशा बोल,मी मजेत आहे.तू कशी आहेस? तुझी बच्चू (आशाची लाडकी लेक हिंदवी) काय म्हणते?जय हिंद सर (आशाचे पती भारतीय सैन्य दलात आहेत,सध्या त्यांची पोस्टिंग गोव्याला आहे,मी प्रेमाने त्यांना जय हिंद सर म्हणतो) कुठे आहेत? मी प्रश्नांचा भडिमार करत होतो.

आशा-आम्ही सर्वजण मजेत आहोत.सर ना,माझ्या हिंदवी चा पहिला वाढदिवस आहे आणि मला वात्सल्यच्या तयार होणाऱ्या गोशाळेसाठी दोन हजार पेंडया कडबा द्यायचा आहे.

मी-आशा दोन हजार पेंडया कडबा म्हणजे जवळपास दहा हजार रुपयांची रक्कम होते.तुमचा नवीन संसार आहे पाचशे कडबा पेंड्या दे.

आशा-सर,मी खेडेगावातून आलेली आणि अडाणी आई-वडिलांना झालेली पाचवी मुलगी आहे.म्हणून मला त्यावेळी सर्वजण नकुशी नावाने हाक मारायचे.ज्यावेळी मला कळायला लागले,त्यावेळी मी खूणगाठ बांधली की मुला सारखेच कर्तृत्व करायचे.मी आयुष्यातील प्रत्येक परीक्षेत चांगल्या मार्कांनी पास झाले,राज्यस्तरावरची खेळाडू होते,ए.एन.एम.नर्सिंग कोर्स केला.आता रुग्णांची उत्तम प्रकारे सेवा करते.खूप समाधान वाटते,देशसेवा करणाऱ्या एका मुलासोबत लग्न झाले.एक गोंडस मुलगी झाली,माझ्या आयुष्याला आधार दिला तो समाजातील दातृत्वसंपन्न व्यक्तींनी पोटच्या मुलीसारखा सांभाळ केला, आयुष्य मार्गी लावले,मी आयुष्यात सुखी आहे,आता माझे कर्तव्य आहे की इतरांनाही मदत करणे.मी आयुष्यभर एका हाताने घेत राहिले आता कुठेतरी द्यायची वेळ आली आहे.आणि तेही गोमातेसाठी देत आहे.मग स्वीकाराल ना मदत??

कापऱ्या आवाजात मी,हो म्हणालो आणि माझे डोळे पाण्याने डबडबले…..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *